Er was eens een bankje
Het was een stevig bankje
Hij kon iedereen dragen
De donkerblauwe kleur was wat kil
Niemand wilde een zit nemen
Ook al was het een lekker zitbankje
Niemand wilde het bankje hebben
Over zijn leuning rolden tranen van stof
Op de rommelmarkt keek hij me droevig aan
Het was zijn oprechte zekerheid die ik zag
Tussen die instabiele rotzooi
Bankje jij verdient geen stof
Ik kocht het bankje en gaf hem twee kussentjes
Een rode en een witte
En het bankje kleurde warm op
Kijk nu dat bankje toch eens stralen
Iedere dag wordt erop gezeten
De kussentjes worden er vaak vanaf gegooid
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten