Biertje?

Zoute parels rollen over het raam van de kroeg naar beneden. Binnen aan de bar bestel ik een glas pis met een schuimeilandje van ellende. Een meisjeshand laat de tap een vaasje vol stormen. Een plasticvinger veegt wat overtollig schuim weg. Het sop sijpelt weg in de leegte. Een gezicht achter het vaasje met gezeik spreekt zonder woorden. Op haar uithangbord staat 1,70. Ik smijt wat onbenullig kleingeld over de bar en ze ontvangt het met open armen. Ik kijk in haar meisjesogen en zie haar horecalach. Heel even overweeg ik uit beleefdheid een gesprek met haar aan te knopen, maar ik besluit toch liever naar het gejank van het weer te luisteren. Dan hoor ik een piepstemmetje vanachter het gietijzer. Twee rode lippen bewegen op en neer en ze accentueert haar verhaal met een scheve wenkbrauw. ‘Schuilen voor het weer.’ Antwoord ik. Dan hoor ik weer het getik van de uiteenspattende pareltjes op het raam. Geen zin in die standaard gesprekken. Ze vraagt uiteindelijk toch om meer munttroep omdat ik van het praten meer ga zuipen. Meer geld op de ‘welkom’ van de deurmat van de kroeg. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat het barmeisje ietwat teleurgesteld is in haar gesprekspartner en besluit een uitweg te zoeken in een lade. Opeens wordt er een rond object met wat gekrabbel voor me neus geschoven. Het is een woordje in blauwe inkt op wit vilt. ‘Lief?’ Een klein gebaar, een boodschap zo roosgeurig. De reuk klinkt me bekend in de ogen. Ik kijk haar naar haar glanzende lippen, vervolgens naar haar wipneusje en in haar uitnodigende glimmers zie ik mijn verlangen. En ik bestel nog een vaasje met bloemen voor haar.