Raketje

Waarom kijkt iedereen zo bezorgd?
Hun wenkbrouwen gefronst want ze zijn ergens in hun gedachten.
De muziek in hun oortje lijkt niet goed genoeg.
Met hun gsm in de hand kunnen ze ieder moment gebeld worden.
Gehaast galopperen ze door de stad.
Ik zie ze steeds meer, mensen met oogkleppen.
Ze gaan als een speer door het leven.
Aan tijd is een tekort.
Niet eens tijd voor een glimlach.
Van zo'n haast word je gewoon moe.
Dan heb je geen zin om 's morgens op te staan.
Is tijd een vloek.

Ik zit op het station in Nijmegen in zo'n kiosk hokje.
Nog een kwartiertje moet ik wachten op de trein naar Eindhoven.
Ik geniet van een ijsje.
Vijfenzeventig cent voor een verfrissend rood, oranje, geel.
Een lach ontglipt me even, want ik vind het schitterend
dat ik vrolijk word van een raketje.
Het kost bijna niets, dat gevoel van tevredenheid.
Een glimlacht ontglipt me terwijl ik mijn ijsje bewonder.
Ik kijk toch even om me heen, want ik was even alleen met mijn ijsje.
En het zou zo maar eens kunnen, dat ik weer eens voor lul stond.
Gelukkig zitten er alleen wat mensen voor zich uit te staren.
Met mp3 in het oor, een gsm klaar voor gebruik.

Ontevreden mensen zitten in het kioskhokje op het station in Nijmegen.
In gedachten bezig met datgene wat ze willen bereiken.
Datgene wat ze missen in hun leven.
Geen gesprek met hun medereizigers.
Waarom zouden ze, want niemand kan ze helpen.
Zelfs geen muziekje of een leuk telefoongesprek.
Dan opeens begint er een jonge vrouw te praten.
Gevoelloos, tegen haar telefoon in de hand.
Zo debiel is het, handsfree bellen terwijl je wacht.
Ze had tijdens haar wachten gewoon een ijsje kunnen kopen.
Dan had ze een momentje van tevredenheid terwijl ze wachtte.
Zo kon ze ook genieten van haar muziekje of gesprek.

Even check ik mijn telefoon.
Hij staat uit.
Want ik moet dit even kwijt.
Gepassioneerd ben ik aan het schrijven in mijn nieuwe kladblokje.
Vers papier, eergisteren gekocht in Amsterdam.
Ondertussen rommelt er een trein aan op het station.
Het is de trein naar Eindhoven.
Ik geef nog een lekkere lik aan mijn ijsje.
Het momentje van plezier is bijna op, en zo ook bijna dit verhaaltje.
Tevreden beslis ik morgen op tijd op te staan.
In de middag ga ik heerlijk door de stad slenteren.
Met een goedkoop raketje en een gratis lach op mijn snoet.