In China wordt je ziel gestreeld door rust.
Rode lampionnetjes geven subtiel hun licht,
aan een kabbelend riviertje dat klinkt als muziek.
Een panfluitje, en ook een harpje,
ebben zacht weg in oneindige stilte.
Meisjes uit Nederland, zoet als honing.
Grote ogen, lange benen.
Hollandse engeltjes ruikend naar bloemetjes,
zijn mooier dan Chinese meisjes.
Maar in China heb je rode lampionnetjes.
vrijdag 22 augustus 2008
vrijdag 15 augustus 2008
het Parkje in Liessel
Het zand kraakt zachtjes onder mijn schoenzolen.
Ik loop over een wandelpadje die de richting geeft naar de uitgang.
Het pad krioelt wat, maar het blijft duidelijk waar je moet lopen.
Zomaar besluit ik over het gras te lopen.
Om vervolgens midden op het voetbalveldje even stil te staan.
Het is rusig, rustig in het parkje van Liessel.
Toch heb in dit parkje genoeg meegemaakt.
Ieder bankje hier heeft zijn verhaal.
Op dat bankje daar in de hoek zaten we na een heftige houseparty.
Tien jaar geleden attendeerde een oude man op onze vroege vogel actie.
Hij was op weg naar de zondagmis.
'Wat is vroeg?' Merkte ik nog op.
We lachten om de oude man, hij moest eens weten.
Vroeg of laat, wat maakte het uit.
Tijd was voor de kerkklok, die luidde dat de zondagmis begon.
In het park was er tijd genoeg.
Op een ander bankje heb ik onafhankelijk op mijn scooter gehangen.
Samen met vrienden blikjes bier gedronken en gelachen om onnozelheid.
Ontspanning en eenvoud was de tendens.
Serieus en saai volwassen gedrag was voor je ouders.
Werd het serieus, dan startte ik mijn scooter, en was ik weer vogelvrij.
Ik reed zonder helm, ik vond het heerlijk die tranende ogen door de wind.
Tranen van geluk om het leven van dag tot dag.
Geen planning, geen verplichtingen, geen keuzes.
Op het grasveldje wakkert de wind ineens mijn carriere ambities aan.
Het kriebelt al een tijdje, vroeg of laat moet het er toch van komen.
Het wordt tijd om mijn vleugels uit te slaan.
Tijd om mijn school af te ronden en centen te verdienen.
Volgende week ga ik naar het vondelpark in Amsterdam.
Daar ga ik op een nieuw bankje zitten en start ik mijn laptop.
Zo ga ik geschiedenis schrijven.
Zonder helm, en nog steeds tranen in de ogen door de wind.
Ik loop over een wandelpadje die de richting geeft naar de uitgang.
Het pad krioelt wat, maar het blijft duidelijk waar je moet lopen.
Zomaar besluit ik over het gras te lopen.
Om vervolgens midden op het voetbalveldje even stil te staan.
Het is rusig, rustig in het parkje van Liessel.
Toch heb in dit parkje genoeg meegemaakt.
Ieder bankje hier heeft zijn verhaal.
Op dat bankje daar in de hoek zaten we na een heftige houseparty.
Tien jaar geleden attendeerde een oude man op onze vroege vogel actie.
Hij was op weg naar de zondagmis.
'Wat is vroeg?' Merkte ik nog op.
We lachten om de oude man, hij moest eens weten.
Vroeg of laat, wat maakte het uit.
Tijd was voor de kerkklok, die luidde dat de zondagmis begon.
In het park was er tijd genoeg.
Op een ander bankje heb ik onafhankelijk op mijn scooter gehangen.
Samen met vrienden blikjes bier gedronken en gelachen om onnozelheid.
Ontspanning en eenvoud was de tendens.
Serieus en saai volwassen gedrag was voor je ouders.
Werd het serieus, dan startte ik mijn scooter, en was ik weer vogelvrij.
Ik reed zonder helm, ik vond het heerlijk die tranende ogen door de wind.
Tranen van geluk om het leven van dag tot dag.
Geen planning, geen verplichtingen, geen keuzes.
Op het grasveldje wakkert de wind ineens mijn carriere ambities aan.
Het kriebelt al een tijdje, vroeg of laat moet het er toch van komen.
Het wordt tijd om mijn vleugels uit te slaan.
Tijd om mijn school af te ronden en centen te verdienen.
Volgende week ga ik naar het vondelpark in Amsterdam.
Daar ga ik op een nieuw bankje zitten en start ik mijn laptop.
Zo ga ik geschiedenis schrijven.
Zonder helm, en nog steeds tranen in de ogen door de wind.
vrijdag 1 augustus 2008
Mama is 50
Bedankt dat we soldaatje mochten spelen
En voor dat fruithapje dat klaar stond na school
Na schooltijd deden we voor jou graag bloemetjes plukken
Mooie bloemen vond je in de sloot, maar mooier waren die van de buren
Konden we maar voor altijd blijven spelen op de Vossenweg
Voetballen met onze vriendjes achter op ons veldje
Wat was dat een mooie tijd, onbevangen en onbezonnen
Alles mocht nog op gevoel, zonder dat er iemand iets van zei
Wij alle drie hebben een zorgeloze jeugd gehad
Met ups, en zeer weinig downs
Jouw nieuwe leeftijd zegt weinig over de geschiedenis
Voor ons zijn het warme herinneringen die we hebben van jou
En nog steeds worden er warme, gekleurde herinneringen gemaakt
Iedere week als we elkaar zien
Altijd en onvoorwaardelijk stond jij voor ons klaar
En nog steeds, met kleren die vies mogen worden en een vers fruithapje
Je zoons staat ook onvoorwaardelijk voor jou klaar
Als cadeau voor 50e verjaardag: een dagje zonder zorgen
En we geven je een vers geplukt woordenbloemetje uit ons hart:
Wij houden ook van jou
Proficiat Mama
Namens je zoons Ron, Mark en Frank
En voor dat fruithapje dat klaar stond na school
Na schooltijd deden we voor jou graag bloemetjes plukken
Mooie bloemen vond je in de sloot, maar mooier waren die van de buren
Konden we maar voor altijd blijven spelen op de Vossenweg
Voetballen met onze vriendjes achter op ons veldje
Wat was dat een mooie tijd, onbevangen en onbezonnen
Alles mocht nog op gevoel, zonder dat er iemand iets van zei
Wij alle drie hebben een zorgeloze jeugd gehad
Met ups, en zeer weinig downs
Jouw nieuwe leeftijd zegt weinig over de geschiedenis
Voor ons zijn het warme herinneringen die we hebben van jou
En nog steeds worden er warme, gekleurde herinneringen gemaakt
Iedere week als we elkaar zien
Altijd en onvoorwaardelijk stond jij voor ons klaar
En nog steeds, met kleren die vies mogen worden en een vers fruithapje
Je zoons staat ook onvoorwaardelijk voor jou klaar
Als cadeau voor 50e verjaardag: een dagje zonder zorgen
En we geven je een vers geplukt woordenbloemetje uit ons hart:
Wij houden ook van jou
Proficiat Mama
Namens je zoons Ron, Mark en Frank
Abonneren op:
Posts (Atom)