Op mijn vragen die ik stel
geef jij antwoord.
En ik voel me lekker in me vel.
Ik luister wanneer je streelt
naar de eenvoud.
Jouw warmte heeft me nooit verveeld.
Eventjes, maar dan heel lang is wat ik wil.
Genieten van voldoening.
Onder de douche sta ik even stil.
zondag 24 mei 2009
dinsdag 12 mei 2009
in Alaska zijn Schapen op hun best
Er was eens een schaapje dat niet wilde luisteren. Zo stond ze tegen het hek met haar pootjes over elkaar in stil protest. Het schaapje weigerde te luisteren naar het commanderende geblaf van de herdershond. Ze vertikte het om mee te gaan met de rest van de kudde. Er moest meer zijn dan het leven in een kudde, er moest meer zijn dan dag-in-dag-uit grazen in dat saaie groen.
Dag in dag uit moest de herdershond dat ene eigenwijze schaapje overtuigen dat ze maar beter kon luisteren, want anders... Want anders zou hij nog harder blaffen dan dat hij al deed. Iedere navolgende dag kreeg de herderhond steeds minder zin in zijn baan als herdershond.
Nu was het zo dat het baasje ook al slecht luisterde naar de herdershond. De laffe herder geloofde de hond niet op zijn woord dat schapen ook wel eens heel koppig konden zijn. Toch deed de herdershond trouw zijn plicht. Hoe ondankbaar zijn baasje ook was.
Het schaapje onderwijl bleef zichzelf pijnigen met de gedachte meer uit het leven te kunnen halen. Tot op een dag dat ze weer de hemel intuurde, op zoek naar antwoorden. Ze ontdekte een wolkje in de lucht dat verdacht op iemand leek. Ze zag in die bewuste wolk haar evenbeeld. Ja, daar wilde het schaapje zijn, net als die wolk, vrij en blij. Het schaapje twijfelde geen seconde, ze nam een kleine aanloop en met een sierlijke duik dook ze over het hek van de dam haar nieuwe bestaan tegemoet.
Dit voorval werd niet onopgemerkt door de kudde van het schaapje. Het eigenwijze schaapje ineens een inspiratiebron voor de gehele kudde. En zo schaap voor schaap maakte de kudde vaart en sprong de hemel tegemoet.
De herdershond keek toe hoe dit tafereel zich ontvouwde. Emoties maakte hem meester. Eerst onbegrip en verbazing, maar al snel werd het opluchting en euforie. Rennen deed de hond, ronde na ronde. Blaffen deed de hond, zijn longen uit zijn lijf. En kwispelen dat hij deed. Alsof h beest zijn staart opnieuw had gevonden.
Nu de herdershond geen baan meer had, besloot ook hij buiten de kaders van de wei te treden. De viervoeter graafde een gat onder het hek door en kroop naar buiten. Vervolgens rende hij met tong uit zijn smoel, naar het dichtsbijzijnde herdersdorp. Aldaar vond hij zijn nieuwe bestaan als zwervershond. Zo blafte hij wanneer- en naar wie hij wilde. Ook al luisterde geen mens, hij had overal schijt aan en nam iedereen in de zeik.
De herder is een shoarmatent begonnen in Alaska. Want daar is geen hond die hem lastig valt. Bovendien zijn schapen in Alaska op hun best: op een pitabroodje met knoflooksaus.
Dag in dag uit moest de herdershond dat ene eigenwijze schaapje overtuigen dat ze maar beter kon luisteren, want anders... Want anders zou hij nog harder blaffen dan dat hij al deed. Iedere navolgende dag kreeg de herderhond steeds minder zin in zijn baan als herdershond.
Nu was het zo dat het baasje ook al slecht luisterde naar de herdershond. De laffe herder geloofde de hond niet op zijn woord dat schapen ook wel eens heel koppig konden zijn. Toch deed de herdershond trouw zijn plicht. Hoe ondankbaar zijn baasje ook was.
Het schaapje onderwijl bleef zichzelf pijnigen met de gedachte meer uit het leven te kunnen halen. Tot op een dag dat ze weer de hemel intuurde, op zoek naar antwoorden. Ze ontdekte een wolkje in de lucht dat verdacht op iemand leek. Ze zag in die bewuste wolk haar evenbeeld. Ja, daar wilde het schaapje zijn, net als die wolk, vrij en blij. Het schaapje twijfelde geen seconde, ze nam een kleine aanloop en met een sierlijke duik dook ze over het hek van de dam haar nieuwe bestaan tegemoet.
Dit voorval werd niet onopgemerkt door de kudde van het schaapje. Het eigenwijze schaapje ineens een inspiratiebron voor de gehele kudde. En zo schaap voor schaap maakte de kudde vaart en sprong de hemel tegemoet.
De herdershond keek toe hoe dit tafereel zich ontvouwde. Emoties maakte hem meester. Eerst onbegrip en verbazing, maar al snel werd het opluchting en euforie. Rennen deed de hond, ronde na ronde. Blaffen deed de hond, zijn longen uit zijn lijf. En kwispelen dat hij deed. Alsof h beest zijn staart opnieuw had gevonden.
Nu de herdershond geen baan meer had, besloot ook hij buiten de kaders van de wei te treden. De viervoeter graafde een gat onder het hek door en kroop naar buiten. Vervolgens rende hij met tong uit zijn smoel, naar het dichtsbijzijnde herdersdorp. Aldaar vond hij zijn nieuwe bestaan als zwervershond. Zo blafte hij wanneer- en naar wie hij wilde. Ook al luisterde geen mens, hij had overal schijt aan en nam iedereen in de zeik.
De herder is een shoarmatent begonnen in Alaska. Want daar is geen hond die hem lastig valt. Bovendien zijn schapen in Alaska op hun best: op een pitabroodje met knoflooksaus.
Abonneren op:
Posts (Atom)