Schijt aan de sociale wenselijkheid,
wat ik nu schrijf moet ik even kwijt.
We waren nog maar net bezig en ik voelde een klik.
Je overgave aan mij gaf mij een kriebel in mijn …
Ik zette de muziek aan.
En we konden de hele dag doorgaan.
Ik wilde alles zien in het licht.
Mijn aandacht was alleen op jou gericht.
Toen ik met je klaar was kon je geen kant meer op.
Zweetdruppels over mijn lijf, ik was op.
Al hijgend keek ik op je neer,
Ik glunderde, want morgen zag ik je weer.
Ik had het je toen al gezegd.
Je bent met liefde gelegd.
Toch loop ik over je heen vroeg of laat,
want je bent mijn kliklaminaat.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen